Je hebt het vast al eens in een film gezien, in zo’n typische wijftv-film of een of andere Hollywoodblockbuster. Een knappe dame in een prachtige outfit aan de piano, het licht in haar haren, ontspannen pose. Met haar zoon of dochter naast zich – vers gewassen koppie, blinkende oogjes, guitige lach – die vol bewondering kijkt hoe haar vingers moeiteloos over de toetsen dansen.
Haar man – uiteraard zo’n zwoel kijkend prachtexemplaar – komt de kamer binnen, legt een hand op haar schouder, kijkt haar vertederd aan. Samen zingen ze een lied rond de piano. Innig familiemoment, cuteness overload. Toonvast, meerstemmig, harmonieus.
Dat was zo’n beetje het kleffe ideaalbeeld toen ik een aantal jaar geleden met pianolessen startte. Want dat wilde ik. Ik wilde zo graag vreselijk goed kunnen piano spelen. Een ietsie pietse beetje kunnen piano spelen, not so much.
Twee jaar heb ik het volgehouden. Twee jaar van wekelijkse lessen op de academie, van oefenuurtjes inplannen tussen een zelfstandige job, een sociaal leven en de schijn van een huishouden, van met het schaamrood op de wangen toegeven dat je wéér te weinig geoefend hebt, van verkrampen in je armen en je vingers die niet meewillen… van geklungel aan de toetsen, van kinderliedjes en de simpelste riedeltjes, de eenvoudige akkoordenschema’s, die maar niet vlot uit mijn vingers wilden rollen. Net als in de film (ik wil het).
Ik wilde zo graag goed kunnen spelen, maar – en dat is nogal een belangrijke gebleken – ik oefende helemaal niet graag. En dat is dan ook de hele reden waarom ik ermee gestopt ben. Het oefenen, het proberen, het bijschaven, het mislukken… ik werd er onrustig en ongelukkig van.
Niet zo bij klei. Vanaf mijn eerste kennismaking met klei vond ik het fantastisch. Met je handen in de klei, de klei in je haren, je haren in je gezicht en je gezicht in een concentratieplooi. Ik kan een dag door zitten kleien zonder dat er maar iets lukt, zonder eindresultaat, met een vuil atelier en een vuile kop tot gevolg, en nog heb ik het gevoel dat het een prachtige dag was.
Ik kan uren zitten oefenen zonder dat het mij frustreert. Als het lukt om niet te resultaatgericht te zijn, mij te verliezen in mijn handen, dat zijn de mooiste dagen. De bezigheid is de fun, niet het eindresultaat. En natuurlijk werk ik ook graag aan iets moois, maar alleen al bezig zijn met klei is een verademing. En dat lijkt mij de clue van een goeie hobby: iets vinden waar niet enkel de eindbestemming de moeite waard is, maar ook dubbel en dik de weg ernaar toe.
